W XVII wieku angielski naukowiec Izaak Newton prowadził badania nad naturą światła. Używal on trójkątnego pryzmatu w celu rozszczepiania promieni słonecznych na widmo. Zauważył on, że przy pomocy drugiego pryzmatu, widmo może być z powrotem skupione i utworzyć wiązkę białego światła.
Stanowiło to dowód na to, że białe światło składa się z wielu barwnych promieni. Pryzmat załamuje dwukrotnie promienie przechodzące przez niego - w momencie wejścia i w momencie wyjścia. Jednak promienie o różnych barwach załamują się pod różnym kątem - czerwone pod najmniejszym, fioletowe pod największym. Spowodowane jest to tym, że promienie o różnych barwach rozchodzą się z różną prędkością. Zjawisko załamania promieni świetlnych nazywa się refrakcją, natomiast zjawisko rozszczepienia dyspersją. Tęcza powstaje w wyniku dyspersji promieni słonecznych w kroplach deszczu. Zjawisko rozszczepienia powoduje także piękny poblask kamieniom szlachetnym i kryształom. Zjawisko załamania światła występuje wtedy, gdy promienie świetlne przechodzą przez ośrodki o różnej gęstości. Stwarza to wiele ciekawych efektów, jak na przykład złudzenie złamanej łyżeczki w szklance wody, miraże na pustyniach itp. Zjawisko załamania światła zostało wykorzystane w wielu urządzeniach. Najpopularniejsze z nich to soczewki, wykorzystywane miedzy innymi w aparatach fotograficznych i urządzeniach optycznych, które dzięki zjawisku załamania powodują uzyskanie odpowiedniego obrazu danego przedmiotu.
Copyright @ 2010 Światło