Około III wieku p.n.e. Grecy zauważyli, że światło jest w jakiś sposób emitowane z takich ciał jak Słońce, czy żarzący się węgiel. Jednak to, w jaki sposób tworzą się promienie świetlne oraz to w jaki sposób przemieszczają się w przestrzeni, przez wieki pozostawało zagadką. W XVII wieku Newton i inni naukowcy uważali, że światło składa się z bardzo szybko poruszających się cząstek. Jednak holenderski naukowiec Christian Huygens i jego zwolennicy twierdzili, że światło jest serią fal. W 1801 roku angielski uczony Thomas Young przeprowadził kilka eksperymentów z dyfrakcją światła.
W wyniku tych eksperymentów uznał, że zjawisko dyfrakcji można wytłumaczyć jedynie falową naturą światła. W latach 60-tych XIX wieku szkocki uczony James Clerk Maxwell zasugerował, że energia elektromagnetyczna rozchodzi się w formie fal oraz że światło jest formą tej energii. Jednak na początku XX wieku niemiecki fizyk Max Planck pokazał w swoich pracach, że energia promieniowania może istnieć tylko w formie malutkich cząstek, zwanych kwantami. Kwantem energii promieniowania świetlnego jest cząstka zwana fotonem. Za każdym razem kiedy światło jest emitowane lub pochłaniane zachowuje się ono jak strumień fotonów. Prawdziwa natura światła jest więc trudna do zrozumienia. Czasami zachowuje się jak wiązka cząstek, innym razem jak fala. Z tego też powodu mówi się, że światło ma podwójną naturę, a jej interpretacja zależy od rodzaju obserwacji jaką naukowcy mają do wyjaśnienia.
Copyright @ 2010 Światło