Podczas bezchurnej nocy możemy obserwować na niebie wiele gwiazd. Przez większą część swojego życia gwiazdy emitują energię, która powstaje w ich jądrze. Energia ta, powstająca jako wynik reakcji jądrowych, emitowana jest pod postacią promieniowania elektromagnetycznego, którego część stanowi światło widzialne. Gwiazdy mogą mieć rozmaite kolory. Zależy to od temperatury ich powierzchni, podobnie jest z metalem, który w czasie ogrzewania zmienia barwę od czerwonej przez żółtą i białą aż do niebieskiej.
Gwiazdy czerwone posiadają temperaturę powierzchni do 3500 K, a gwiazdy niebieskie około 25 000 K. Większość gwiazd początkowo niewiele różni się rozmiarem od naszego Słońca. Największe, niebieskie gwiazdy mają średnicę równą zaledwie dwudziestu średnicom Słońca. Gwiazdy tego rodzaju noszą nazwę gwiazd ciągu głównego i charakteryzują się ścisłym związkiem pomiędzy rozmiarem a barwą. Im większa jest gwiazda, tym jest bardziej gorętsza i bardziej niebieska. U młodych gwiazd, które posiadają średnie rozmiary, zaznacza się także prosta zależność między ich kolorem a jasnością. Im bielsza i gorętsza jest gwiazda, tym jaśniej świeci. Im zaś bardziej czerwona i chłodniejsza, tym słabszy jest jej blask. Najjaśniejsze gwiazdy o największej masie spalają swoje zapasy jądrowego paliwa dosłownie w kilka milionów lat, natomiast, dla porównania, naszemu Słońcu wystarczy go na 10 miliardów lat. Na drugim końcu skali znajdują się skąpe czerwone karły, które świecą słabo, rozkładają swój zapas wodoru na ponad 200 miliardów lat.
Copyright @ 2010 Światło